Autorem materiałów z działu Historia jest dr Michał Gronowski OSB

Od bardzo dawna, i to w różnych religiach, pojawiali się ludzie, którzy ze względów religijnych podejmowali określony styl życia, odróżniający ich od wielu innych ludzi: rezygnowali z małżeństwa, zachowywali post, podejmowali w skali większej niż inni praktyki umartwienia ciała albo świadczenie posług innym.

W religii chrześcijańskiej byli oni już od samego początku obecni we wspólnocie wierzących, czyli w Kościele. Zawsze byli bardzo wysoko cenieni. Określa się ich mianem ascetów. Było ich wielu, tak kobiet, jak i mężczyzn. Mieszkali w swoich domach, wykonywali swój zawód, utrzymywali kontakt z otoczeniem. Wszystkich jednak charakteryzowało i jednocześnie odróżniało zachowywanie wstrzemięźliwości seksualnej.

Dopiero jednak pod koniec III w. dokonała się wielka zmiana – właśnie w Egipcie – która spowodowała pojawienie się mnichów.

Za pierwszego chrześcijańskiego mnicha już starożytna tradycja uważała św. Antoniego. Nie był on pierwszym, który prowadził pobożne i ascetyczne życie, ale był pierwszym, który zdecydował się na bardziej radykalne kroki: zerwania z dotychczasowym miejscem zamieszkania, kontaktów z otoczeniem i udał się poza obszar cywilizacji, czyli na pustynię. Miało to miejsce w Środkowym Egipcie, zapewne około 286 roku. Po dwudziestu latach spędzonych w całkowitej samotności, opuścił swą pustelnię i przyjął uczniów. Od tej pory możemy mówić już o mnichach.