English
Deutsch

Sanktuarium Św. Krzyża na Łysej Górze

Narodowe sanktuarium

Opactwo na Łysej Górze jako jedyne w Polsce stało się w okresie średniowiecza „narodowym” sanktuarium. W 1306 r. książę Władysław Łokietek przekazał łysogórskim benedyktynom relikwie drzewa świętego Krzyża. W połowie XIV w. klasztorny kościół otrzymał nowe wezwanie – Świętego Krzyża – i odtąd zaczęto nazywać tak cały szczyt wzniesienia. Szczególną cześć do przechowywanej w opactwie relikwii żywił król Władysław Jagiełło, który wielokrotnie odwiedzał klasztor. Dzięki wsparciu monarchy wykonano w kościele polichromie w stylu greckim (dziś niezachowane). Szczyt znaczenia opactwa jako ośrodka pielgrzymkowego przypada na drugą połowę XV w. Od drugiej natomiast połowy XVII w. taką rolę przejęła Jasna Góra.

Pielgrzymi przybywający do łysogórskiego sanktuarium zatrzymywali się w leżących u podnóża Łysej Góry wiosce Stara Słupia lub w miasteczku Nowa Słupia, skąd pieszo pielgrzymowali na szczyt, do klasztornego kościoła. W 1410 r. przed bitwą pod Grunwaldem, pielgrzymkę taką odbył król Władysław Jagiełło.

Ta strona korzysta z plików cookies.

Akceptuję Jeśli nie akceptujesz...