Hbr 2,14-18

Łk 2,22-40

Ponieważ dzieci uczestniczą we krwi i ciele, dlatego i Je­zus także bez żadnej różnicy stał się ich uczestnikiem, aby przez śmierć pokonać tego, który dzierżył władzę nad śmier­cią, to jest diabła (Hbr 2,14).

Syn Boży zdecydował się w pełni podjąć ludzkie życie z całym jego ciężarem. Rodząc się jako Człowiek podejmuje nasz los. Całkowicie poddaj się wychowaniu przez rodziców, co uświadamia nam scena z Jego pozostania w świątyni w wieku 12 lat. Potem musi pracować na swoje utrzymanie. Dalej musi czekać na swoją publiczną działalność do odpowiedniego wieku. Poddaje się ludzkiemu sądowi, bez jakiegokolwiek protestu lub użycia swojej Boskiej mocy. Ostatecznie poddaje się śmierci. Ale właśnie dzięki temu Jego życie staje się dla nas wzorem i przykładem w pełni ludzkiego życia.

Dzisiejsze święto dotyczy odwiecznego żydowskiego religijnego gestu ofiarowania swojego pierworodnego syna Bogu. Ten gest nabiera w przypadku Jezusa nowego sensu. O ile w Prawie był on związany z czcią należną Bogu, któremu trzeba oddawać to, co najlepsze, czego pierworodne zarówno dziecko jak i zwierząt jest symbolem, o tyle w przypadku Jezusa po pierwsze Ewangelista nazywa ten obrzęd nie ofiarowaniem, ale prezentacją. Prawdziwa ofiara nastąpi później, na końcu życia, natomiast tutaj mamy raczej do czynienia z przygotowaniem albo raczej wybraniem do takiej ofiary i jednocześnie zapowiedzią wielkiej łaski, jakiej dostąpią wszystkie narody za pośrednictwem tego Dziecka. Jeżeli by ten obrzęd umieścić na planie Mszy św., to byłby on odpowiednikiem procesji i przygotowania darów ofiarnych. Wypowiadane podczas tego rytuału słowa kapłana bardzo dobrze oddają sensu samej sytuacji:

Błogosławiony jesteś, Panie, Boże wszechświata, bo dzię­ki Twojej hojności otrzymaliśmy chleb, który jest owo­cem ziemi i pracy rąk ludzkich; Tobie go przy­no­si­my, aby stał się dla nas chlebem życia.

I chociaż tego zewnętrznie nie widać, jednak Symeon pod natchnieniem Ducha Świętego wypowiada taki sens całego obrzędu:

Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na pow­stanie wielu w Izraelu i na znak, któremu sprzeciwiać się będą (Łk 2,34).